Φορολογία

Ο παράνομος ΕΝΦΙΑ

trifon — Fri, 31 May 2019 11:41:17 +0000

Το ζήτημα των αντικειμενικών αξιών απασχόλησε πολλές φορές το Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο έκρινε με απόφαση της Ολομελείας του παράνομη την παράλειψη του Ελληνικού Δημοσίου να αναπροσαρμόσει τις τιμές ζώνης ώστε να είναι κοντά στις πραγματικές αξίες των ακινήτων.

Με τις νέες τιμές ζώνης που ανακοίνωσε πρόσφατα το Υπουργείο Οικονομικών επιμένει στην παρανομία περιφρονώντας τις αποφάσεις του ανωτάτου ακυρωτικού Δικαστηρίου. Οι νέες τιμές ζώνης δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Είχε υποχρέωση το Υπουργείο Οικονομικών να συμμορφωθεί με το Σύνταγμα, τις δεσμεύσεις που ανέλαβε από το δεύτερο και τρίτο Μνημόνιο και αποτελούν νόμο του κράτους, καθώς και τις διαδοχικές αποφάσεις του ΣτΕ επί του θέματος. Έπρεπε δηλαδή το Υπουργείο Οικονομικών να κάνει επιτόπια έρευνα για κάθε ζώνη, ώστε να καθορισθεί με την καλύτερη δυνατή προσέγγιση η τιμή που αντιστοιχεί στα ακίνητα της κάθε περιοχής. Θα έπρεπε να προχωρήσει στην αναζήτηση των αγοραπωλητηρίων συμβολαίων που έχουν γίνει, των μισθωτηρίων συμβολαίων, των μικρών αγγελιών, των ειδικών στοιχείων από τους πλειστηριασμούς, από τις τράπεζες και τους κτηματομεσίτες και κάθε άλλης σχετικής πληροφορίας που θα επέτρεπε τη διαπίστωση, έστω και κατά προσέγγιση, των τιμών των ακινήτων σε καθεμία περιοχή. Την έρευνα αυτή θα την έκαναν οι επιτροπές που προβλέπονται ήδη στη νομοθεσία. Άλλωστε το ίδιο το ΣτΕ είχε ήδη διατάξει τη διοίκηση να κάνει αυτή την απολύτως απαραίτητη και ουσιαστική έρευνα, τονίζοντας ότι οι πολίτες έχουν αξίωση να φορολογούνται με βάση την πραγματική αξία του ακινήτου τους.

Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε, όπως είχε υποχρέωση, την έρευνα που απαιτείται, ώστε να ανταποκριθεί στη στοιχειώδη αξίωση των φορολογουμένων, για φορολόγηση αντίστοιχη της πραγματικής τιμής των ακινήτων, αλλά προχώρησε και σε αυθαίρετες ρυθμίσεις που καταλήγουν σε πλασματικές και ανεπίκαιρες τιμές, άρα σε εντελώς άδικη φορολόγηση των πολιτών. Όπου υπάρχουν μειώσεις είναι ελάχιστες και οπωσδήποτε δεν ανταποκρίνονται στις τεράστιες μειώσεις οι οποίες έχουν επισυμβεί τα τελευταία χρόνια. Όλοι γνωρίζουμε ότι η οικονομική κρίση και η δυσβάστακτη φορολογία της ακίνητης περιουσίας και της οικοδομικής δραστηριότητας γενικότερα συνετέλεσαν στη ραγδαία πτώση των τιμών των ακινήτων. Οι εκθέσεις του Διοικητού της Τραπέζης της Ελλάδος από το 2010 έως σήμερα προσδιορίζουν την συνολική πτώση των τιμών των ακινήτων σε ποσοστά που ξεπερνούν το 50%.

Ακούγεται το αντεπιχείρημα ότι πρέπει να εισπραχθεί ένα πολύ μεγάλο ποσό από τον ΕΝΦΙΑ. Όμως αυτό που ενδιαφέρει στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι η νομιμότητα της φορολογίας στην ακίνητη περιουσία ή οι συντελεστές του φόρου.

Είναι δύο θεμελιώδεις αρχές για ένα κράτος δικαίου:

Πρώτον, η αρχή της νομιμότητας της διοικητικής δράσης. Το κράτος δεν μπορεί να επιβάλει ένα φορολογικό βάρος χωρίς να μπορεί να αιτιολογήσει το ύψος του και να έχει την αξίωση να φορολογεί στην τύχη, αγνοώντας την πραγματική αξία της φορολογούμενης περιουσίας, και

Δεύτερον, η αρχή της φορολογικής ισότητας. Παραβιάζεται κάθε έννοια φορολογικής ισότητας όταν το ποσόν της φορολόγησης είναι εντελώς άσχετο με τη φοροδοτική ικανότητα του φορολογουμένου.

Για τους λόγους αυτούς, ραντεβού ξανά στο ΣτΕ.

Φόροι και Αποταμίευση

trifon — Fri, 31 May 2019 11:33:08 +0000

Ο φόρος εισοδήματος των φυσικών προσώπων είναι ο χειρότερος φόρος. Κι όμως, ακόμη και φιλελεύθεροι πολιτικοί ή επιχειρηματίες θεωρούν ότι η μείωση του φόρου εισοδήματος των επιχειρήσεων αποτελεί τη μεγαλύτερη προτεραιότητα για την επόμενη κυβέρνηση. Θα εξηγήσω αμέσως ότι η μείωση του φόρου εισοδήματος των φυσικών προσώπων, ου μην αλλά και η καθιέρωση αναλογικής φορολογίας που θα μειώνει τη διαφοροποίηση και θα αποκαθιστά τη δικαιοσύνη μεταξύ των φορολογουμένων, είναι περισσότερο σημαντική και περισσότερο επείγουσα. Ευχής έργο θα ήταν βεβαίως, όπως εξήγησα στο προηγούμενο άρθρο μου «Ελεύθερη επιλογή στην φορολογία», να μπορούσε κανείς να αντικαταστήσει τον φόρο εισοδήματος με ένα φόρο επί του δαπανώμενο εισοδήματος. Ας μείνουμε προς το παρόν στην προτεραιότητα όχι της αλλαγής της αρχιτεκτονικής αλλά της με κάθε τρόπο επιτακτικής μείωσης του φόρου εισοδήματος για τους ιδιώτες.

Η μείωση του φόρου εισοδήματος των επιχειρήσεων είναι ασφαλώς καλοδεχούμενη και βοηθά αναμφιβόλως τις υφιστάμενες επιχειρήσεις. Δεν ευνοεί όμως τις επιχειρήσεις που πρόκειται να ιδρυθούν στο μέλλον.

Ο φόρος που πληρώνει ο επιχειρηματίας ως φυσικό πρόσωπο είναι σημαντικότερο για τη ζωή της επιχείρησής του από τον φόρο που θα πληρώσει η επιχείρηση. Στην πρώτη περίπτωση αφαιρείται ένα ποσό από την τσέπη του, το οποίο θα μπορούσε να επενδυθεί στο μέλλον, ενώ στη δεύτερη έχουμε μια λογιστική αφαίρεση.

Η σύγχρονη οικονομική ιστορία των επιχειρήσεων αποδεικνύει ότι η πλειονότητα των επιχειρήσεων στον προηγμένο κόσμο ξεκίνησε χωρίς τραπεζικά κεφάλαια από την ατομική αποταμίευση των ιδρυτών τους και όσων επενδυτών ενέπνευσαν αυτοί. Όσο μικρότερη είναι η ατομική φορολόγηση των φυσικών προσώπων τόσο μεγαλύτερο είναι γι’ αυτούς το κίνητρο για ελεύθερη επένδυση των αποταμιεύσεών τους. Η αποταμίευση αποτελεί τη βάση της μελλοντικής επιχείρησης. Θα ακουστεί σκληρό αλλά ο αποταμιευτής είναι περισσότερο από τον φιλάνθρωπο ευεργέτης και στυλοβάτης των φτωχών και αδύναμων συνανθρώπων του.

Ακόμη, εκτός από την άμεση επίπτωση της αποταμίευσης στη δημιουργία επιχειρήσεων, υπάρχει μια εξίσου σημαντική έμμεση επίπτωση στη συνολική λειτουργία της οικονομίας, καθώς η αποταμίευση είναι η βάση της λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος και των επενδυτικών οργανισμών. Η αποταμίευση μετατρέπεται σε τραπεζικές καταθέσεις ή κεφάλαια επιχειρηματικών συμμετοχών, τα οποία με τη σειρά τους χρηματοδοτούν τις επιχειρηματικές δραστηριότητες. Οι φόροι στο εισόδημα των φυσικών προσώπων μειώνουν την αποταμίευση και αποστερούν αντιστοίχως την οικονομία από τα απαραίτητα κεφάλαια για τη λειτουργία και την περαιτέρω ανάπτυξη των επιχειρήσεων.

Εάν θέλεις να συμβάλλεις στην κατά Σουμπέτερ διαδικασία της δημιουργικής καταστροφής στην οικονομία και να ευνοήσεις τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων δεν έχεις παρά να μειώσεις τον φόρο εισοδήματος των φυσικών προσώπων. Μόνο τότε θα δώσεις κίνητρα και έμπνευση στην επιχειρηματικότητα.

Νάτοι νάτοι οι πρωταθλητές ... της φορολογίας

trifon — Fri, 31 May 2019 11:30:32 +0000

Μια απλή επισκόπηση της φορολογικής βάσης δεδομένων του ΟΟΣΑ για τις κύριες κατηγορίες φόρων αποδεικνύει το πόσο υψηλή είναι η φορολογική επιβάρυνση στην Ελλάδα σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες – μέλη του Οργανισμού.

Πιο συγκεκριμένα, σε ότι αφορά τη φορολογία εισοδήματος νομικών προσώπων, η Ελλάδα είχε το 2018 τον όγδοο υψηλότερο συντελεστή (29%), σημαντικά υψηλότερο από το μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ, ο οποίος το έτος 2018 διαμορφώθηκε στο 23,69%. Η φορολογική επιβάρυνση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη για μια νέα επιχείρηση, η οποία -εάν ο μη γένοιτο- έχει την ατυχία να εμφανίσει κέρδη θα κληθεί να πληρώσει προκαταβολή φόρου για τον επόμενο χρόνο το 100% του φόρου που βαρύνει την πρώτη χρήση της. Ακόμη η φορολογική επιβάρυνση των φυσικών προσώπων μετόχων μιας επιχείρησης για τα διανεμόμενα κέρδη προς αυτούς το 2018 άγγιξε το 25% (φόρος επί των μερισμάτων + εισφορά αλληλεγγύης) ενώ ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ διαμορφώθηκε στο 8%. Αλλά ο φόρος που πληρώνει ο μέτοχος μιας επιχείρησης, ως φυσικό πρόσωπο, επηρεάζει την απόδοση της επένδυσής του και σε τελική ανάλυση την τσέπη του και είναι καθοριστικός στην απόφασή του να προχωρήσει ή όχι σε μια επένδυση. Επιπροσθέτως, εάν στους φόρους προστεθούν και οι ασφαλιστικές εισφορές που βαρύνουν τον εργοδότη, τότε η συνολική φορολογική επιβάρυνση της επιχείρησης στην Ελλάδα αγγίζει το 41% (μέσος όρος του ΟΟΣΑ 35,9%). Σύμφωνα με την τελευταία μελέτη του ΟΟΣΑ (Τax Policy Reform 2018) την τετραετία του ΣΥΡΙΖΑ η Ελλάδα κατατάσσεται πρώτη μεταξύ των χωρών του οργανισμού στην αύξηση φόρων και εισφορών ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Οι συνέπειες αυτής της υψηλής φορολογικής επιβάρυνσης στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και στις άμεσες ξένες επενδύσεις γίνονται ακόμα πιο αισθητές εάν συνυπολογιστεί η χαμηλή φορολογία στις γειτονικές χώρες, όπως η Βουλγαρία που εφαρμόζει συντελεστή 10% και η Κύπρος που εφαρμόζει συντελεστή 12,5%.

Στην ετήσια έκδοση του ΟΟΣΑ για το 2018 «Taxing Wages» υπολογίζεται η πραγματική φορολογική επιβάρυνση συμπεριλαμβανομένων των ασφαλιστικών εισφορών των μισθωτών στις χώρες – μέλη του οργανισμού για οκτώ διαφορετικούς τύπους οικογενειών.

Από τα στοιχεία προκύπτει ότι η επιβάρυνση που προκύπτει αθροιστικά από το φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και τις εισφορές εργαζομένων ως ποσοστό των μικτών αποδοχών για το έτος 2017, είναι για τους 7 από τους 8 τύπους οικογενειών υψηλότερη από το μέσο όρο του ΟΟΣΑ.

Επιπλέον, μελετώντας τα στοιχεία της βάσης δεδομένων του ΟΟΣΑ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τις ευρωπαϊκές χώρες – μέλη του Οργανισμού, σε σχέση με τον ανώτατο οριακό συντελεστή φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων και το ύψος του εισοδήματος πάνω από το οποίο επιβάλλεται το έτος 2017, προκύπτει ότι μόνο πέντε χώρες εμφανίζουν υψηλότερο ανώτατο οριακό φορολογικό συντελεστή από την Ελλάδα (Αυστρία, Ολλανδία, Βέλγιο, Σλοβενία, Πορτογαλία). Εντούτοις, η φορολογική επιβάρυνση στην Ελλάδα -με το συνυπολογισμό μάλιστα της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης- είναι μεγαλύτερη όλων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, εάν ληφθεί υπόψη το ύψος του εισοδήματος πάνω από το οποίο εφαρμόζεται ο ανώτατος συντελεστής. Η Ελλάδα εφαρμόζει δηλαδή τον ανώτατο συντελεστή σε εντυπωσιακά χαμηλότερο ύψος εισοδήματος.

Εν κατακλείδι, είμαστε ιδανικοί αυτόχειρες.

Ημέρα Ελευθερίας

trifon — Fri, 31 May 2019 11:27:29 +0000

Την περασμένη Δευτέρα παρουσιάστηκε η ετήσια μελέτη του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών «Μάρκος Δραγούμης» με τίτλο «Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας». Η μελέτη βασισμένη στα επίσημα κρατικά στοιχεία (Προϋπολογισμός, ΕΛΣΤΑΤ κ.ο.κ.) υπολογίζει την ημερομηνία που οι φορολογούμενοι σταματούν να εργάζονται για το κράτος και εργάζονται πλέον για να καλύψουν τις υπόλοιπες υποχρεώσεις τους ή να ικανοποιήσουν τις δικές τους επιθυμίες. Για το 2018 η «ημέρα φορολογικής ελευθερίας» είναι η 18η Ιουλίου. Η αντίστοιχη ημέρα πέρυσι ήταν η 6η Ιουλίου. Το 2007 ήταν η 28η Μαΐου. Ορθότερα, το ζήτημα που τίθεται λοιπόν είναι ζήτημα ελευθερίας χωρίς κανέναν επιθετικό προσδιορισμό.

Μέσα σε δέκα μόλις χρόνια οι πολίτες είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται δύο μήνες το χρόνο παραπάνω για το κράτος. Επίσης, από τα ευρήματα και τις διαπιστώσεις της μελέτης, συνδυαστικά με άλλες αξιόπιστες μελέτες που είδαν το φως της δημοσιότητας πρόσφατα (διαΝΕΟσις), προκύπτει ότι για τους πλέον παραγωγικούς και ικανούς πολίτες η ημέρα απελευθέρωσης από τα δεσμά της δυσβάστακτης φορολογίας παρατείνεται μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου, καθώς οι πάσης φύσεως φόροι και ασφαλιστικές εισφορές απορροφούν περίπου το 75% του εισοδήματός τους.

Οι φόροι όμως δεν είναι κάτι καλό. Όπως αποδεικνύει η οικονομική ιστορία και η οικονομική θεωρία, από ένα ποσοστό και πάνω δημιουργούν ύφεση. Ως μέρος του κόστους της οικονομίας μιας χώρας:

‒ Περιορίζουν την παραγωγικότητα των συντελεστών της και οδηγούν σε έξοδο από την οικονομία τους οριακούς παραγωγούς (κλείσιμο, αλλαγή εθνικότητας, πτώχευση κ.ά.).

‒ Μειώνουν τα κίνητρα της δημιουργίας ατόμων και επιχειρήσεων.

‒ Υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, και

‒ Αφαιρούν πολύτιμα κεφάλαια από το παραγωγικό ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, εκείνον δηλαδή που δημιουργεί πλούτο και θέσεις εργασίας, για να συντηρήσουν τον αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα, εκείνον που υποθάλπει τη διαφθορά, τη σπατάλη ‒των χρημάτων του πρώτου‒ και τις πελατειακές σχέσεις.

Για όσους υποτιμούν τους κινδύνους που εγκυμονεί για την ελευθερία μας αυτή η ληστρική φοροαρπαγή, θα θέσω το θέμα διαφορετικά. Κάθε εργαζόμενος και κάθε ελληνική επιχείρηση οποιασδήποτε νομικής μορφής (από ατομική επιχείρηση μέχρι ανώνυμη εταιρεία), ανάλογα με το εάν παρουσιάζουν ζημίες ή κέρδη, ανήκουν στο κράτος κατά 40% έως 80% (φόρος εισοδήματος, φόρος μερισμάτων, εισφορά αλληλεγγύης, ασφαλιστικές εισφορές, φόροι υπέρ τρίτων κ.ο.κ.). Από κάθε ευρώ που παράγουμε, άτομα και επιχειρήσεις, το κράτος μάς αρπάζει τα 80 λεπτά. Αυτονόητο είναι επίσης ότι η συμμετοχή του κράτους είναι συμμετοχή μόνο στα κέρδη, όχι και στις ζημιές της οικονομικής μας δραστηριότητας. Συνεπώς, χωρίς να το καταλάβουμε, αργά αλλά σταθερά η παραγωγή στη χώρα μας κατέληξε να είναι κρατικοποιημένη κατά το μεγαλύτερο ποσοστό της. Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι κινούμαστε στην εντελώς λάθος κατεύθυνση;

Η παλινόρθωση της ελευθερίας και η διατηρήσιμη ανάπτυξη της οικονομίας μας περνά υποχρεωτικά από τη δραστική μείωση των φόρων και την ριζική απλοποίηση του φορολογικού μας συστήματος.

Η πραγματικότητα απαλλαγμένη από τους μύθους

trifon — Fri, 31 May 2019 11:26:17 +0000

H ιδέα της δικαιοσύνης στη φορολογία ενσαρκώνεται στην αρχή του Πανδήμου του φόρου εισοδήματος. Σύμφωνα με αυτή όλοι συμμετέχουν στα φορολογικά βάρη κατά το λόγο της εισοδηματικής τους δύναμης. Οι πυλώνες της αρχής αυτής είναι η γενικότητα και η ισότητα. Στην Ελλάδα και οι δύο πυλώνες παραβιάζονται. Ο πυλώνας της γενικότητας παραβιάζεται καθώς όχι όλοι αλλά ούτε καν οι περισσότεροι φορολογούμενοι δεν πληρώνουν φόρο εισοδήματος ενώ ο πυλώνας της ισότητας παραβιάζεται με το να αντιμετωπίζονται με διαφορετικά κριτήρια άτομα ίσου εισοδήματος ( λ.χ. αφορολόγητο όριο δικαιούνται μόνο οι μισθωτοί και όχι οι ελεύθεροι επαγγελματίες).

Από τα δημοσιευμένα στατιστικά στοιχεία της ΑΑΔΕ (διαθέσιμα για το έτος 2015) προκύπτουν τα εξής:

5,9 εκ. φορολογούμενοι με εισόδημα έως 10.000 €, δηλαδή το 67,5% του συνόλου των φορολογουμένων εμφανίζουν συνολικό φορολογητέο εισόδημα 24,5 δισ. €, δηλαδή το 30% του συνολικού φορολογητέου εισοδήματος των φυσικών προσώπων και πληρώνουν μόλις 530 εκ. € φόρο εισοδήματος, δηλαδή το 6,6% του συνολικού φόρου.

2,7 εκ. φορολογούμενοι με εισόδημα έως 39.000 €, δηλαδή το 30,9% του συνόλου των φορολογουμένων εμφανίζουν συνολικό φορολογητέο εισόδημα 46,5 δισ. €, δηλαδή το 56,4% του συνολικού φορολογητέου εισοδήματος των φυσικών προσώπων και πληρώνουν 4,823 δισ. € φόρο εισοδήματος, δηλαδή το 60% του συνολικού φόρου.

Το χειρότερο μόλις 140 χιλιάδες περίπου φορολογούμενοι (όσοι δηλώνουν εισόδημα από 39.000 ευρώ και άνω) δηλαδή το 1,6% του συνόλου των φορολογουμένων έχουν φορολογητέο εισόδημα 11,1 δισ. €, δηλαδή το 13,6% του συνολικού φορολογητέου εισοδήματος των φυσικών προσώπων και πληρώνουν 2,7 δισ. € φόρο εισοδήματος, δηλαδή το 33,4% του συνολικού φόρου.

Ακόμη τα έσοδα του κράτους από το φόρο εισοδήματος αντιστοιχούν μόλις στο 9,7% του φορολογητέου εισοδήματος (8,02 δισ.€ φόρος σε 82 δισ.€ φορολογητέο εισόδημα) έναντι 19% των χωρών του ΟΟΣΑ.

Κάποτε στην Ελλάδα έλεγαν ότι φόρο εισοδήματος πληρώνουν οι κουτοί και οι αντιπολιτευόμενοι. Στην πραγματικότητα το φόρο εισοδήματος επιβάλλει η πλειοψηφία στη μειοψηφία του εκλογικού σώματος. Οι πραγματικά φορολογούμενοι δεν υπερβαίνουν το 32,4% του συνόλου των φορολογουμένων.

Για πολλά χρόνια είχε δημιουργηθεί από την Αριστερά και αναπαραγόταν διαρκώς ο μύθος ότι οι πλούσιοι στην Ελλάδα δεν πληρώνουν αρκετούς φόρους. Πάνω σ΄αυτόν το μύθο έχει κτιστεί το στρεβλό οικοδόμημα μιας καταστροφικής για την οικονομία και τα άτομα φορολογικής πολιτικής. Επαναλαμβάνω από τα στοιχεία το 1,6% των φορολογουμένων που έχουν το 13,6% των εισοδημάτων, πληρώνουν το 33,4% των φόρων. Το κύριο βάρος του φόρου εισοδήματος επωμίζεται μια ελάχιστη μερίδα επιτυχημένων στη ζωή ανθρώπων.

Η φορολόγηση των λίγων υπέρ των πολλών με τη χρήση των βολικών μύθων των πάσης φύσεως κρατιστών καταδικάζει τη χώρα στην ύφεση και στην οικονομική παρακμή. Αντιθέτως αυτό που θα έπρεπε να πρωτεύει είναι η ιδέα της παραγωγής και της αυξήσεως του εθνικού εισοδήματος. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί όσο το κράτος με την άδικη και υψηλή φορολογία εμποδίζει τον καθένα να απολαμβάνει τους καρπούς του μόχθου του.

Κάποτε ο Τζων Στιούαρτ Μιλλ έγραψε ότι ο προοδευτικός φόρος εισοδήματος στην πράξη είναι ο χειρότερος των φόρων.

Φόροι: «Η καλύτερη μέθοδος αντισύλληψης»

trifon — Fri, 31 May 2019 11:24:18 +0000

«Πού είναι όλα τα παιδιά;...» αναρωτιέται η Washington Post σε χθεσινό δημοσιεύμά της αναφερόμενη στη μεγάλη μείωση των γεννήσεων στην Ελλάδα κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η αύξηση της υπογεννητικότητας συνδέεται με την οικονομική κρίση. Από όλα τα επίσημα στοιχεία (ΕΛΣΤΑΤ, Υπουργείο Εσωτερικών, IMF) προκύπτει ότι ο πληθυσμός της χώρας γερνά επικίνδυνα. Τα τελευταία χρόνια οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις. Είναι βέβαιο ότι η οικονομική κρίση μειώνει το ρυθμό γονιμότητας των Ελλήνων σε συνδυασμό με τη συνεχώς διογκούμενη μετανάστευση νέων ικανών επιστημόνων στο εξωτερικό. Ταυτοχρόνως όμως, σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου Δημοσιονομικών Μελετών, η οποία θα δημοσιευθεί σε λίγο καιρό, η μείωση του αριθμού των γεννήσεων επηρεάζει ευθέως αρνητικά την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Ακόμη, πρόσφατη μελέτη της PricewaterhouseCoopers για λογαριασμό του μη κερδοσκοπικού οργανισμού HOPEgenesis αποδεικνύει τις οικονομικές συνέπειες της υπογεννητικότητας. Η υπογεννητικότητα και η γήρανση του πληθυσμού αναμένεται να οδηγήσουν μέχρι το 2050 σε μείωση κάτω από τα 10 εκατομμύρια τον πληθυσμό της Ελλάδας, με αρνητικές επιπτώσεις τόσο στο ασφαλιστικό σύστημα όσο και στην άμυνα και την ασφάλεια της χώρας.

Παρά το γεγονός ότι με το θέμα της υπογεννητικότητας ασχολούνται θεωρητικώς οι πάντες και το Σύνταγμα διακηρύσσει βαρύγδουπα ότι «Ο σχεδιασμός και η εφαρμογή της δημογραφικής πολιτικής, καθώς και η λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων αποτελεί υποχρέωση του Κράτους», στην ουσία το μεγάλο παρεμβατικό κράτος αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο στην επίλυση του δημογραφικού προβλήματος. Η εξήγηση είναι απλή: οι οικονομολόγοι «του ανθρώπινου κεφαλαίου» έχουν εδώ και δεκαετίες εξηγήσει την ιδιαίτερα αρνητική επίδραση που ασκεί ο κρατικός παρεμβατισμός στις αλλαγές προτίμησης ατόμων και οικογενειών. Σύνθετες έρευνες μελετούν την παραγωγή, αποταμίευση και τις καταναλωτικές συνήθειες των οικογενειών όχι με βάση το σημερινό εισόδημά τους, αλλά με το προσδοκώμενο μελλοντικό εισόδημα στη διάρκεια ενός κύκλου ζωής. Η υψηλή φορολογία στο εισόδημα και στην περιουσία, σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα που δημιουργεί η διαρκής αλλαγή των κανόνων από το κράτος, επηρεάζουν αρνητικά τη συμπεριφορά των ατόμων που επιθυμούν να δημιουργήσουν οικογένεια ή των οικογενειών που προγραμματίζουν πόσα παιδιά θα αποκτήσουν. Όσο περισσότερο απομυζά το κράτος το οικογενειακό εισόδημα τόσο περισσότερο μειώνει τα κίνητρα δημιουργίας μεγάλων οικογενειών. Μάλιστα στο μέγιστο βαθμό βρίσκεται η εθελοντική ατεκνία μεταξύ των νέων ατόμων με την υψηλότερη πραγματική φορολογική επιβάρυνση (από αμέσους φόρους και ασφαλιστικές εισφορές). Τα άτομα αυτά είναι και τα πλέον παραγωγικά.

Η εθελοντική ατεκνία είναι μια από τις σημαντικότερες συνέπειες της κρατικής παρέμβασης. Όπως εξηγεί ο Γκάρυ Μπέκερ, η απόφαση μιας οικογένειας να αποκτήσει παιδιά λαμβάνει πάντοτε υπ’ όψιν της τη μελλοντική εξέλιξη του κόστους ενός παιδιού για την οικογένεια. Η πρόβλεψη για μελλοντική μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος και η αύξηση των δαπανών για την ανατροφή, την εκπαίδευση κ.λπ. του παιδιού οδηγεί σε κάμψη των γεννήσεων και μείωση του μέσου όρου των μελών της οικογένειας.

Επομένως το υπερτροφικό κράτος αφαιρώντας με τις πάσης φύσεως παρεμβάσεις του το μεγαλύτερο μέρος του οικογενειακού εισοδήματος μειώνει τα κίνητρα δημιουργίας οικογενειών.

Όταν ακούμε τον όρο οικογενειακή επιχείρηση φέρνουμε στη σκέψη μας σχεδόν πάντοτε μια τυπική επιχείρηση υπό τον έλεγχο μιας οικογένειας. Στην πραγματικότητα όμως η κάθε οικογένεια είναι μια επιχείρηση. Η οικογένεια δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μονάδα παραγωγής, όπως ακριβώς και η επιχείρηση. Οι δύο σύζυγοι-εταίροι της οικογένειας συνδέονται, όπως και οι εταίροι μιας επιχείρησης, με ένα καταστατικό αορίστου διαρκείας. Σ’ αυτό τις περισσότερες φορές ατύπως έχουν συμφωνήσει από κοινού τους γενικούς όρους με τους οποίους θα αντιμετωπίζουν τις αμέτρητες συναλλαγές και τις κάθε είδους συνθήκες της καθημερινής ζωής. Όπως και στην επιχείρηση, υπάρχει καταμερισμός εργασιών και αρμοδιοτήτων. Κάθε σύζυγος προσπαθεί να μεγιστοποιήσει τη συνεισφορά του με το να ειδικεύεται εκεί που η παραγωγικότητά του είναι μεγαλύτερη. Το κεφάλαιο της οικογένειας αποτελείται από εισφορές των συζύγων της σε χρήμα και σε είδος. Kάθε σύζυγος επιδιώκει την κοινή συμβίωση, εκτός των άλλων, και για να αποφύγει τον κίνδυνο να απολέσει τη συμμετοχή στους πόρους του συζύγου του, και το κεφάλαιο γνώσης που έχουν δημιουργήσει από κοινού. Κεφάλαιο γνώσης, το οποίο αποτελεί το κοινό προϊόν της οικογενειακής παραγωγής. Ακόμη, οι σύζυγοι-εταίροι διανέμουν μεταξύ τους τα κέρδη αυτής της παραγωγής. Από ουσιαστική άποψη μια οικογένεια μπορεί να πτωχεύσει ή να λυθεί, όπως η κάθε επιχείρηση. Τέλος, οι σύζυγοι μοιράζονται τα οικογενειακά έξοδα, τα οποία λόγω του περιορισμένου μεγέθους της οικογένειας σε σχέση με την επιχείρηση, της έλλειψης αυστηρού ρυθμιστικού πλαισίου, της στενής σχέσης εμπιστοσύνης των δύο εταίρων, είναι σαφώς λιγότερα.

Εφόσον η οικογένεια είναι και οικονομικός θεσμός, τότε οι δαπάνες της καθορίζουν τον ευρύτερο μελλοντικό προγραμματισμό της, στον οποίον περιλαμβάνεται και η θεμελιώδης απόφαση για το πόσα παιδιά θα αποκτήσουν οι σύζυγοι-συνέταιροι. Η επίδραση των φόρων στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό γεννήσεων των οικογενειών είναι καθοριστική. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι φόροι ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκαν κατά την περίοδο της κρίσης περίπου κατά 35% (από 21,7% το 2007 σε 29% το 2017). Την ίδια περίοδο οι γεννήσεις μειώθηκαν κοντά στο 40%.

Η αύξηση της φορολογίας στο συνολικό εισόδημα της οικογένειας περιορίζει το οικονομικό κέρδος των συζύγων από τον γάμο.

Με μια δόση ειρωνείας θα παρατηρούσε κάποιος ότι οι φόροι αποτελούν την καλύτερη μέθοδο ...αντισύλληψης.

Η λύση στο αδιέξοδο της φορολογίας των ακινήτων

trifon — Fri, 31 May 2019 11:20:33 +0000

Η διάρθρωση του φορολογικού βάρους αποτελεί πάντοτε ένα δύσκολο πρόβλημα για τους σχεδιαστές των δημοσίων οικονομικών. Πώς δηλαδή θα κατανεμηθεί το σύνολο των φορολογικών εσόδων μεταξύ των διαφόρων ειδών φόρων. Η απάντηση σ’ αυτό κρίνει εάν ένα κράτος είναι προηγμένο ή όχι. Τα στοιχεία της ελληνικής δημοσιονομικής «ιδιαιτερότητας» είναι ενδεικτικά: το 2018 το Δημόσιο θα εισπράξει από τα ακίνητα φόρους ύψους περίπου 4,7 δισ. ευρώ (3,1 δισ. από τον ΕΝΦΙΑ και 1,5 δισ. από τους υπόλοιπους φόρους επί της ιδιοκτησίας). Ως ποσοστό στο ΑΕΠ οι φόροι αυτοί ανέρχονται σε 2,62% (έναντι 1,9% του μέσου όρου του ΟΟΣΑ), ενώ ως ποσοστό ως προς το σύνολο των προϋπολογισθέντων φορολογικών εσόδων (48,15 δισ. ευρώ) θα κυμανθούν στο 9,76% αυτών (έναντι 5,8% του μέσου όρου του ΟΟΣΑ). Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2018 από το σύνολο της φορολογίας εισοδήματος φυσικών προσώπων αναμένεται να εισπραχθούν 8,72 δισ. ευρώ. Δηλαδή από την φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας (όχι των εισοδημάτων που προκύπτουν από την τυχόν εκμετάλλευσή της) στην Ελλάδα το Δημόσιο θα εισπράξει το 54% από τα ποσά που προϋπολογίζει να εισπράξει από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων (έναντι 23,7% μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ).

Τα παραπάνω στοιχεία αποδεικνύουν το μοιραίο λάθος της αντιαναπτυξιακής και άδικης φορολογίας στα ακίνητα. Η λύση πρέπει να είναι δραστική:

‒ Καταργούνται όλοι οι φόροι κατοχής και μεταβίβασης ακίνητης περιουσίας. Θεσπίζεται μόνο φόρος υπεραξίας κατά τη μεταβίβαση των ακινήτων.

‒ Επιβάλλεται στα ακίνητα ανταποδοτικό τέλος που δεν έχει σχέση με την αξία αλλά με την επιφάνεια του ακινήτου προσαυξημένη με τον συντελεστή δόμησης. Το ενιαίο αυτό τέλος για όλα ανεξαιρέτως τα ακίνητα ενός δήμου θα αποτελεί και τη μοναδική πρόσοδο για τους ΟΤΑ.

Τα πλεονεκτήματα της πρότασης:

‒ Όλοι οι δημότες γνωρίζουν εκ τω προτέρων πώς ξοδεύονται τα λεφτά τους και τι θα πληρώσουν για ό,τι τους προσφέρει ο δήμος. Οι δήμαρχοι θα λογοδοτούν για τις δαπάνες του δήμου στους δημότες. Όσοι εξ αυτών είναι νοικοκύρηδες θα επιβραβεύονται, ενώ οι σπάταλοι πολιτικάντηδες θα τιμωρούνται.

‒ Oι δαπάνες των δήμων καλύπτονται από τους δημότες τους και όχι τους φορολογούμενους.

‒ Καταργείται η μεταφορά πόρων από το Δημόσιο προς τους δήμους και οι τελευταίοι αντλούν πλέον τα έσοδά τους από τα ακίνητα της περιοχής τους.

‒ Σε συνδυασμό με κανόνες δημοσιονομικής διαφάνειας θα υπάρχει αυστηρός έλεγχος και οι δημότες θα είναι αυτοί που θα είναι υπεύθυνοι με τις επιλογές τους για το πώς και το πού θα χρησιμοποιηθούν τα χρήματά τους.

Η πρόταση αυτή που πρώτος διατύπωσε ο Στέφανος Μάνος θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη διαρθρωτική αλλαγή της μεταπολίτευσης. Στην ουσία με αυτήν ανοίγει ο δρόμος τόσο της θεσμικής ενηλικίωσης της τοπικής αυτοδιοίκησης όσο και του αποτελεσματικού ελέγχου των εκπροσώπων της από τους πολίτες.

Ο κ. Προκομμένος και ο κ. Αργόσχογλου

trifon — Fri, 31 May 2019 11:18:29 +0000

Η επιτυχία μιας φορολογικής πολιτικής εξαρτάται από τα κίνητρα για παραγωγική εργασία που δημιουργεί. Μολονότι ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων θεωρείται στις μέρες μας το πρότυπο έσοδο του κράτους και η κορωνίδα των αμέσων φόρων, εντούτοις κατά το μεγαλύτερο μέρος του (περίπου 70%) επιβάλλεται σε ένα μικρό μόνο αριθμό φορολογουμένων (8%). Στον φόρο εισοδήματος παρουσιάζεται και το μεγαλύτερο μέρος φαινομένων φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής.

Ο λόγος είναι απλός: με την προοδευτική κλίμακα φορολογίας δημιουργούνται μεγάλες αδικίες για τους πιο παραγωγικούς πολίτες και εισάγονται αρνητικά κίνητρα στην επαγγελματική και επιχειρηματική δράση.

Το παράδειγμα που ακολουθεί είναι ενδεικτικό της τεράστιας αδικίας που υπάρχει στον πυρήνα του φορολογικού μας συστήματος:

Με το ισχύον σύστημα ο ελεύθερος επαγγελματίας κ. Προκομμένος με εισόδημα 100.000 ευρώ το χρόνο θα πληρώσει το 2017 φόρο εισοδήματος 44.351 ευρώ. Ο μισθωτός κ. Αργόσχογλου με εισόδημα 10.000 ευρώ το χρόνο και αφορολόγητο όριο 8.500 ευρώ, θα πληρώσει φόρο εισοδήματος 330 ευρώ. Δηλαδή ο Προκομμένος για εισόδημα 10 φορές μεγαλύτερο θα πληρώσει 134 φορές μεγαλύτερο φόρο από τον Αργόσχογλου.

Εάν αντιθέτως ίσχυε για όλα τα εισοδήματα και όλες τις κατηγορίες φορολογουμένων ένας ενιαίος φορολογικός συντελεστής, έστω 15% με ένα αφορολόγητο όριο για όλους τις 8.000 ευρώ, στο παραπάνω παράδειγμά μας ο μεν Προκομμένος θα πλήρωνε φόρο 14.250 ευρώ και ο Αργόσχογλου μόλις 300 ευρώ. Και πάλι ο Προκομμένος θα είχε πληρώσει 47,5 φορές μεγαλύτερο φόρο από τον Αργόσχογλου παρά το γεγονός ότι το εισόδημά του είναι μόλις 10 φορές μεγαλύτερο.

Ισχυρίζονται οι υποστηρικτές της προοδευτικής φορολογίας ότι με τον τρόπο αυτό επανορθώνεται η άνιση κατανομή του πλούτου. Αλλά στην πραγματικότητα η εξόφθαλμη αυτή αδικία λειτουργεί εις βάρος κάθε κινήτρου για παραγωγή και εργασία, εμποδίζει τη φορολογική συμμόρφωση και αποτρέπει ‒ειδικά τις πιο άπορες τάξεις‒ από την αποταμίευση.

Θα πρέπει να αποφασίσουμε, εάν θέλουμε ένα κράτος με πρότυπο τον Προκομμένο ή με πρότυπο τον Αργόσχογλου.

Οι αμείλικτοι οικονομικοί νόμοι αποδεικνύουν ότι χώρες που επιβαρύνουν δυσβάστακτα στο όνομα μιας μεταφυσικής κοινωνικής αναδιανομής τα άτομα που εισφέρουν περισσότερο από άλλα στο εγχώριο προϊόν, στο τέλος οδηγούν τους πιο παραγωγικούς πολίτες είτε στη μετανάστευση είτε στη φοροδιαφυγή.

Ο φορομπήχτης Σατράπης

trifon — Mon, 27 May 2019 10:57:10 +0000

Ο Τζέιμς Χένεητζ στο ενδιαφέρον βιβλίο του «Τα τείχη του Βυζαντίου» αναφέρει ένα ενδιαφέρον περιστατικό: Στην αυλή του Ταμερλάνου στη Σαμαρκάνδη, οι Βάραγγοι αγγελιαφόροι του Αυτοκράτορα Μανουήλ του ΄Β, απεσταλμένοι στα βάθη της μεγάλης αυτοκρατορίας των Τιμουριδών με σκοπό να πείσουν τον θρυλικό ηγεμόνα να στραφεί εναντίον των Οθωμανών του Βαγιαζίτ του ΄Α, γίνονται μάρτυρες μιας σκληρής δημόσιας εκτέλεσης ενός σατράπη της Κεντρικής Ασίας. Ο επικεφαλής των Βαράγγων Λουκάς Μάγκορις μένει άναυδος όταν πληροφορείται ότι ο λόγος της εκτέλεσης είναι ότι ο δυστυχής σατράπης είχε εισηγηθεί να αυξηθούν οι φόροι στην περιοχή του κάτι που προκάλεσε την οργή του τρομερού Ταμερλάνου.

Ο σκληροτράχηλος Βάραγγος ήξερε καλά ότι στο Βυζάντιο η δυσβάστακτη φορολογία αποτελούσε τον κανόνα. Πράγματι, η διαρκώς αυξανόμενη «σε μήκος, πλάτος, ύψος» φορολογία εκ μέρους όλων σχεδόν των αυτοκρατόρων μετά τη Μακεδονική δυναστεία είχε μετατρέψει το φόρο στον «καλύτερο φίλο του ανθρώπου» από την ημέρα της γεννήσεώς του μέχρι πέραν του τάφου του. Το κακό ήταν ότι ταυτοχρόνως με τη δυσβάστακτη φορολογία των εμπόρων και των ιδιοκτητών υπήρχαν και σκανδαλώδεις εξαιρέσεις από αυτή κυρίως των κρατικών αξιωματούχων, των γραφειοκρατών, της εκκλησιαστικής –ιδίως της μοναστηριακής- περιουσίας και των ευγενών.

Και ήταν αυτή η βαριά και άδικη φορολογία σε συνδυασμό με την απερίσκεπτη αύξηση των κρατικών δαπανών, η κύρια αιτία –μαζί βεβαίως με τις κατά καιρούς θρησκευτικές διαφορές (λ.χ. Βογγόμιλοι, εξέγερση Αρσενιατών) - του συνεχιζόμενου για σχεδόν τρεις αιώνες εδαφικού ακρωτηριασμού της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας και της οριστικής απώλειας της Μικράς Ασίας στις αρχές του 14^ου αιώνα. Οι μικροϊδιοκτήτες και ελεύθεροι αγρότες των ακριτικών περιοχών μούλτεψαν για να γλιτώσουν από τους φόρους της βυζαντινής διοίκησης.

Η παραπάνω ιστορία είναι διδακτική. Η φορολογική πολιτική είναι κρίσιμος παράγοντας για την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας ενός κράτους. Η εύρωστη, ανταγωνιστική και υγιής οικονομία είναι με τη σειρά της προϋπόθεση για την ανεξαρτησία και την μακροημέρευση ενός κράτους.

Σύμφωνα με την Έκθεση για την ανταγωνιστικότητα των χωρών του Παγκόσμιου Οικονομικού Forum το 2017 η Ελλάδα καταλαμβάνει σε όλα τα κριτήρια την 87^η θέση (υποχωρώντας κατά μία θέση σε σχέση με το 2016), μεταξύ 137 χωρών και βρίσκεται πίσω από χώρες, όπως το Μπουτάν, το Τατζικιστάν, η Σρι Λάνκα κοκ.

Στην ίδια έκθεση ο πιο προβληματικός παράγοντας για να επενδύσει κανείς στην Ελλάδα καταγράφονται οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές με ποσοστό 20,3% ξεπερνώντας για πρώτη φορά τη γραφειοκρατία (δεύτερος παράγοντας με 18,1%). Σε συνδυασμό με την πολυπλοκότητα της ελληνικής φορολογικής νομοθεσίας (τρίτος παράγοντας με 14,1%) το ζήτημα της φορολογίας αλλά και του μεγέθους του δημοσίου τομέα αποτελούν τα μεγαλύτερα εμπόδια εξόδου από την κρίση της ελληνικής οικονομίας και τα μεγαλύτερα «κίνητρα» εξόδου από τη χώρα παραγωγικών ατόμων και επιχειρήσεων.

Υπό τις παρούσες συνθήκες η δραστική μείωση των φόρων είναι μονόδρομος για την επόμενη κυβέρνηση.

Οι φόροι 'μικραίνουν' την Οικονομία

trifon — Mon, 27 May 2019 10:55:32 +0000

Οι φόροι πάνω από ένα ανεκτό όριο επιβαρύνουν την οικονομία, υπονομεύουν την παραγωγή και επηρεάζουν αρνητικά τα κίνητρα των ατόμων για επιχειρηματική δράση και δημιουργική εργασία. Επίσης, η βαριά και άδικη φορολογία οδηγεί σε μείωση των εσόδων του κράτους. Αυτή την τελευταία «αόρατη» επίπτωση φαίνεται να αγνοούν παντελώς όσοι αντιδρούν στη μείωση της φορολογίας.

Σήμερα θα ασχοληθώ με δύο φόρους. Για την ακρίβεια με έναν κι ένα έκτο φόρου ακόμη… Το ένα έκτο του φόρου είναι ο συμπληρωματικός φόρος του ΕΝΦΙΑ.

Αυτή η «κουτσουλιά» φόρου που δεν θα ξεπεράσει το 2019 τα
500 εκ.€ ή αλλιώς το 0,28% του ΑΕΠ είχε τις εξής –μεταξύ άλλων- δραματικές συνέπειες στην οικονομία σύμφωνα με την πρόσφατη μελέτη του ΙΟΒΕ:

- τη μείωση της αξίας των ακινήτων μέχρι 200.000 € κατά 19%. Όσο μεγαλύτερη είναι η αξία ενός ακινήτου τόσο μεγαλύτερη υπήρξε και η πτώση των τιμών (φθάνει το 73,6% σε ακίνητα άνω του 1εκ.€),

- τη μείωση των αποδόσεων των επενδύσεων σε ακίνητα συνεπώς και τη μείωση των επενδύσεων σε ακίνητη περιουσία,

- τη σωρευτική μείωση των καταθέσεων τουλάχιστον κατά 3 δισ.€ για να πληρωθεί μόνο ο συμπληρωματικός φόρος,

Τι θα συνέβαινε σύμφωνα με το ΙΟΒΕ, εάν αποφασίζαμε να καταργήσουμε -όχι τον ΕΝΦΙΑ- αλλά μόνο τον συμπληρωματικό φόρο, που παρουσιάζει και τη μεγαλύτερη προοδευτικότητα:

- το ΑΕΠ της χώρας θα αυξανόταν τον πρώτο χρόνο εφαρμογής του μέτρου κατά 1,3 δισ.€ ή 0,7%,

- η απασχόληση θα αυξανόταν περίπου κατά 155.000 θέσεις εργασίας μέχρι το 2022,

- το μέσο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών θα αυξανόταν από 1139€ σε 1310€.

Επιπλέον, θα αυξανόταν η καθαρή απόδοση των ακινήτων και θα ανέβαιναν οι πραγματικές αξίες των ακινήτων. Οι ιδιοκτήτες θα είχαν μεγαλύτερη πρόσβαση στις αποταμιεύσεις τους, θα ενισχύονταν οι καταθέσεις και η ρευστότητα της οικονομίας και οι τράπεζες θα έβλεπαν την αξία των εξασφαλίσεων σε ακίνητα στα χαρτοφυλάκια των δανείων τους να ανεβαίνουν.

Ας δούμε τώρα ένα άλλο φόρο. Πρόκειται για το φόρο επί των ασφαλίστρων με συντελεστή 15%. Τις αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις του φόρου αυτού μέτρησε το Ινστιτούτο Δημοσιονομικών Μελετών σε ένα μόνο τμήμα της οικονομίας. Ο φόρος αυτός οδήγησε τις ναυτιλιακές εταιρείες ελληνικών συμφερόντων να συνάπτουν συμβάσεις ασφαλειών με ασφαλιστικές εταιρείες που εδρεύουν σε άλλες χώρες, στις οποίες δεν υπάρχει φορολογία στα ασφάλιστρα. Περισσότερες από επτακόσιες (700) ναυτιλιακές εταιρείες ελληνικών συμφερόντων καταβάλλουν κάθε χρόνο περισσότερα από 5 δισ. δολάρια σε ασφαλιστικές επιχειρήσεις άλλων χωρών. Το ορατό όφελος για το ελληνικό κράτος από τη φορολογία αυτή δεν πρέπει να ξεπερνά λίγες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Όμως οι αόρατες οδυνηρές επιπτώσεις για την ελληνική οικονομία είναι 5 δισ. δολάρια λιγότερα στο εγχώριο προϊόν της χώρας, απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας, σημαντικών εσόδων από το φόρο εισοδήματος, απώλεια ΦΠΑ, ασφαλιστικών εισφορών (υπολογίζονται συνολικά σε 2,3 δισ.€). Το ποσό αυτό προστιθέμενο στην ελληνική οικονομία θα συνέβαλε ακόμη στη βελτίωση της δυναμικής του δημοσίου χρέους.

Τι μπορεί λοιπόν να εμποδίζει την κατάργηση αυτών και πολλών ακόμη παράλογων φόρων που «μικραίνουν» την οικονομία μας;